Vakantie Mallorca dag 7

Deze ochtend is Jessie al heel even wakker wanneer Mike Jaimy wakker maakt. Allebei de meiden zijn goed aan het uitslapen deze vakantie.  

Mike heeft gister een aantal dingen doorgenomen waar hij graag naartoe wilt, dus we hebben een planning. 

Voordat we de kamer verlaten vraagt Jessie al 3 keer wat we gaan doen vandaag. Als het antwoord haar niet bevalt gaat ze huilen. Ze heeft zo een bizarre last van hormomen. Niet Te Doen! (Voor ons dan he). We gaan ontbijten en dan naar de auto. Voordat we de planning van Mike uitvoeren hebben we een andere stop. We gaan naar Rancho La Romana. Hier kun je paardrij ritten maken. Het is een verassing voor Jessie en iets dat al heel lang op mijn lijstje staat om een keer te doen met Jessie. Ze weet dit natuurlijk niet en wanneer we daar aankomen, ziet ze paarden staan. Ze zegt: " ooh kijk nou, ze hebben paarden hier!" En Jaimy zegt : " Kijk Jessie, daar staan er nog meer." Ik vertel dat je hier ritten kan maken en dat we gaan kijken of we een afspraak kunnen maken. Haar mond viel open van verbazing, haar handen vlogen om haar mond en ze vroeg: "echt?? Gaan we echt een paardrij rit maken?" Ik antwoord met dat we eerst even kijken of ze wel plek hebben. We stappen uit de auto en lopen het terrein op. Er staat een man die geen Engels spreekt en die wijst naar een deur. Dat is het kantoor en daar zit een vrouw. Ze staat me te woord in het engels. Ik vertel dat ik graag een rit wil maken met Jessie en vervolgens krijgen we een aantal opties aangeboden.  We kunnen 1 uur of 2 uur en op verschillende dagen. We kiezen voor 1 uur en dan meteen vanavond om 20 uur. (Kijken of we op tijd zijn 😂)  Jessie is in de gloria! Voordat we weg gaan wijst de man die we bij aankomst zagen, naar een paard in een stal en zegt: mama. Daaruit maken we op dat hij bedoelt dat ik op dit paard ga vanavond. Die is best wel groot en ik voel de spanning nu al! Jessie wil ook graag weten op welk paard zij moet en ik wijs naar Jessie en naar de paarden en gooi mijn handen in de lucht als soort van vraagteken. Hij wijst naar het land en daarop maak ik uit dat het paard waar Jessie op gaat lekker op het land staat te grazen. Wie heeft google translate nodig als je het met je handen kan doen hahaha. Ik wilde eigenlijk een strandrit maken met Jessie maar dat is hier 1,5 uur vandaan. Dat gaan we niet doen, dus Rancho La Romana is it! Terwijl we weg rijden voel ik hoe gespannen ik ben. De laatste keer dat ik op een paard zat was 19 jaar geleden en toen maakte we ook een bosrit. Ik weet nog dat ik dat best eng vond. Veel tijd om hierbij stil te staan heb ik niet want uit de speakers knalt herrie. Geen happy hardcore, maar echt diehard hardcore. Mike zijn train afspeellijst. Gelukkig heeft mijn gezin door dat ik dit als enige niet leuk vind en gaan we over op wat meezing nummers.

We vervolgen onze weg en gaan nu een 2e poging doen om naar de juiste parkeergarage te gaan in het centrum van Palma de Mallorca.  En naar candy heaven. Nu eerst de parkeergarage vinden. We rijden weer door de binnenstad en hebben het er weer over wat een mooie gebouwen hier staan. Misschien vloek ik nu, maar het doet me denken aan Parijs. We vinden de garage en die is vol! Er staat met rode letters: completed. Godver! Even snel op google maps een andere vinden, maar terwijl ik dat doe zien we dat diegene voor ons ook al de garage in kon rijden. Mike gaat alsnog voor de garage staan, drukt op het knopje en er komt een kaartje uit. Beter! We kunnen gewoon naar binnen en dan zoeken naar een parkeerplek. Na niet al te lang zoeken gaat er iemand weg en nemen wij deze plek. De plekken zijn krap en de meeste auto's zijn groot, tenminste groter dan de fiat 500. Mike parkeert de auto en dan stappen we uit. Het is bloedheet in de parkeergarage en het stinkt er heel erg. We gaan het trappenhuis in en lopen naar beneden. We komen uit in een verlaten pand. Je kijkt er een aantal lange gangen in. Er brand nauwelijks licht, er staan hekken en het is er creepy.  Dit zou zomaar een scene uit een horrorfilm kunnen zijn. Door de gang heen komen we bij een andere trap die we naar boven gaan. Nu komen we uit op een plein. Een heel druk plein. Wat een contrast met 1 verdieping hieronder. We zetten de navigatie aan naar candy heaven en dit is 1 minuut lopen. We komen er aan en de meiden vinden het meteen fantastisch.  Het is ook wel een leuke winkel om te zien. Aan beide zijden van de winkel staan er bakken met snoep gevuld tot aan het plafond. De prijzen verraden ook wel dat deze snoepwinkel in het centrum zit en er geld verdiend moet worden. Het is €3,69 voor 100 gram. De meiden mogen allebei een papieren zak vullen. Mike loopt met Jessie mee en ik met Jaimy. Ik raad ze wel aan snoep te kiezen die je thuis niet hebt. Precies daar ontstaat de eerste discussie (eerste discussie in deze winkel, niet de eerste discussie van de dag) met Jaimy. Zij wil juist snoep die ze al kent. Ze gooit haar handen in de lucht en zegt met een piepstem: "Waarom mag ik snoep keizen als ik toch niet zelf mag kiezen?!" Ze is boos en geëmotioneerd tegelijk. We maken een compromis en ze kiest verder. Tussendoor wegen de meiden hun zakken. Het loop al aardig op en we zitten op zo'n €10 . Hoewel Jessie dit al veel geld vindt zijn de zakken nog niet genoeg gevuld en gaan ze verder. Uiteindelijk vinden we het wel goed zo en gaan we betalen. De schade is €20,05 voor 2 (niet helemaal gevulde ) zakken snoep. Je moet je voorstellen dat dit geen puntzakken zijn maar papieren zakjes ongeveer zo groot als een hand. 

Nu op zoek naar een bakkerij die Mike op social media heeft gezien: Mariola's bakery. Die sluit om 13 uur en zit hier niet ver vandaan. Binnen hebben ze geen airco, alleen ventilatoren aan het plafond dus het is hier warm, heel warm. Mike neemt een cinnabon, dat is een groot opgerold broodje ( kaneelrol ) met soort van roomkaasglazuur. Ik neem een pistache cronut . Totaal €8,80. Goedkoper dan het snoep van onze meiden 😂. Mike zegt dat mijn kaneelrollen lekkerder zijn 🤗. Ik proef van zijn broodje en ik deel zijn mening. De mijne zijn lekkerder. 

We gaan weer verder en de gebouwen zijn hier ook super mooi. Iedereen maakt overal foto's van. Zo ook ik. We lopen wat rond en zien dan een gerechtsgebouw waar ook politie staat. We mogen erin en we mogen foto's maken. Je kan het vergelijken met het stadhuis in Rotterdam. De welbekende trap waarop duizenden bruidsparen een foto hebben gemaakt. Zo een trap is hier ook. En er is een gerechts bibliotheek. Helaas mogen we hier niet in, maar we kunnen wel door het glas naar binnen kijken. Blijkbaar zijn hier mensen aan het werk. Het lijkt echt op een bibliotheek uit een film. Dit is zo leuk en mooi om te zien. Mike wil wat vragen maar heel goed Engels praten ze hier niet dus dat lukt niet. We gaan naar een bakkerij aan de ovenkant. Hier halen we 2 muffins en iets dat Mike al vaker online voorbij heeft zien komen.  Een soort van opgerold brood met chocola ertussen. We slenteren nog wat door de hete straten en gaan dan terug naar de auto. We zijn hier 2 uur geweest en de parkeerkosten zijn €4,10. Dat valt reuze mee voor het centrum!

Op de terugweg stoppen we het Porto Pi winkelcentrum. Daar zijn we al een aantal keer voorbij gereden. Ook hier shoppen we wat. In het winkelcentrum hangt een leuke schommel en de meiden willen hier een foto van maken. 

We gaan terug naar het hotel en op onze kamer zien we dat de schoonmaak niet is geweest. Onze handdoeken van gister liggen er nog, de prullenbak is niet geleegd en de bedden zijn niet opgemaakt. Mike gaat met de meiden naar het zwembad en ik ga naar de receptie en vraag tot hoelaat de schoonmaak normaal de kamer doen omdat ze bij ons niet zijn geweest. Nou snap ik dat opgemaakte bedden een luxe is, maar schone handdoeken zou toch wel fijn zijn. De mevrouw van de receptie gaat dit doorgeven aan de manager van de schoonmaak en het wordt geregeld zegt ze. Ik ga ook nog even zwemmen. Na ongeveer een half uurtje is er een jongen met een wond onderop zijn grote teen. Hij komt met een bebloede voet aan bij de badmeester, waar wij naast staan.  2 tellen later steekt Jessie haar voet uit het water en zegt: "Ik heb ook bloed." Huh! Kom het water maar uit en ook naar de badmeester.  Op precies dezelfde plek als die jongen heeft Jessie ook een wondje en bloed. De badmeester praat door zijn walkie talkie iets in het spaans. Dan komen we erachter dat het broertje van die jongen ook een wond en bloed heeft op precies dezelfde plek. Dit is gek! De badmeester zegt nog een keer iets door zijn walkie talkie en hij zegt tegen ons dat het zwembad gaat sluiten. Het lijkt een beetje chaos in zijn hoofd te worden nu. Hij is nog steeds bezig met de eerste jongen en helpt daarna Jessie, maar trekt niet eerst schone handschoenen aan. Dit is echt heel raar en vies en gevaarlijk.  Dan helpt hij het 3e kindje met nog steeds dezelfde handschoenen aan! Wanneer de broertjes klaar zijn en de moeder met haar 2 zoons weg loopt, komt ze direct terug. Wat blijkt, de eerste jongen heeft ook zo een zelfde wond op zijn andere teen. Intussen komen er 2 mannen van de technische dienst aanlopen. Erg veel haast hebben ze niet. Ze praten wat in het spaans en de badmeester zegt dat hij denkt dat er ergens glas in het zwembad ligt, omdat alle kinderen in hetzelfde stukje van het zwembad zijn gesprongen en dezelfde verwondingen hebben. 1 man gaat bellen en 1 man haalt de paaltjes om het zwembad te sluiten. De badmeester fluit naar de mensen in het water en gebaard ze om eruit te gaan. De mensen die niets hebben meegekregen van dit alles zijn verbaasd want het is nog geen 18 uur en dus hoort het zwembad nog open te zijn. De badmeester zegt dat er waarschijnlijk glas ligt en dat het zwembad daarom sluit. De meeste mensen geven hier gehoor aan, maar sommige mensen hebben schijt en blijven met hun kinderen in het zwembad. De badmeester moet wel een keer of 5 tegen de mensen zeggen dat ze eruit moeten en nu is hij lichtelijk geïrriteerd.  En dat snap ik wel! Mike is de handoeken wisselen en wanneer hij terug komt gaan we naar de kamer. Er is nog niemand geweest om schone handdoeken te brengen. Balen dit! We willen toch douchen dus gebruiken we onze zwembadhanddoeken maar. Vandaag hebben we weer warm water! 

We maken ons klaar om te gaan eten en daarna brengt Mike mij en Jessie naar Rancho La Romana.  We komen daar aan rond 19:40 uur. We moeten dus nog even wachten. Iets voor 20 uur komt de man van vanmiddag aanlopen met 2 paarden, gevolgd door 2 andere mannen en nog 2 paarden. Ze zien er niet gezellig uit. Ik vraag in het engels of alles goed is gegaan, maar ik word conpleet genegeerd.  Hij verstaat me niet. Mike komt naar me toe gelopen en zegt dat bij de auto een 3e man is die verwondingen heeft. Die is van zijn paard afgevallen. Ooh god en nu moeten wij nog! De man die me net negeerde loopt langs en ik steek mijn duim omhoog  met een soort vraagteken. Hij vraagt of we Duits spreken en ik zeg dat we Hollands zijn. Hij begint in het Duits tegen me te praten en zegt dat het paard agressief was en dat zijn vriend eraf gevallen is. Jessie hoort het woord agressief en schrikt. De man ziet dit en zegt : "ooh nooo the horse very beautiful."  Hahaha mooi geprobeerd te redden kerel, maar dit kind snapte je wel. Ik stel haar gerust, maar voel de paniek toch lichtelijk in mezelf opkomen. Waar heb ik ons in godsnaam voor opgegeven?! De mevrouw van de ranch komt langs me lopen en zegt dat de mannen die de rit hiervoor hadden niet hebben gezegd dat ze beginners zijn. Die man op het paard deed wild en doen ging het paard ook wild doen en is hij eraf gevallen. Ik vraag haar voor de zekerheid of ze wel aan haar man heeft verteld dat ik beginner ben en ze stelt me gerust met een lach en zegt ja. Ik krijg het paard te zien die voor mij is en die is best hoog. Ik vraag me ook af of dit het paard is waar die andere man net vanaf gevallen is. Phoe ik ben nerveus! Mike zou met Jaimy terug naar het hotel gaan voor de minidiso, maar zegt dat het misschien beter is dat hij hier blijft voor als er iets gebeurt. Ik zeg dat hij gewoon naar het hotel kan gaan. Het is hier op 8 minuten rijden vandaan en Jaimy kijkt elke dag zo uit naar de minidisco. Jessie heeft er alleen maar zin in. Gelukkig maar! Jessie krijgt een witte pony. De man van de ranch zet een kruk naast het paard en gebaard dat ik erop kan. Op mijn aller charmantst (not) stap ik op. Ja, dit vind ik hoog en ja, dit vind ik eng. Ik ben me een partij nerveus  😂. De man doet mijn beugels op maat maken en dan helpt hij Jessie. Die is alleen maar blij met haar pony en zegt dat ik geluk heb dat ik op een grote mag. Ja, erg veel geluk heb ik inderdaad 🫣.  De man van de ranch gaat op zijn eigen paard zitten en gaat voor ons uit. We volgen hem en Mike maakt nog een paar foto's en filmt ons terwijl we aan de rit beginnen. Mike gaat met Jaimy naar het hotel zodat ze naar de minidosco kan en komt ons daarna ophalen. Binnen 2 minuten voel ik de spanning weg nemen en dit gevoel maakt plaats voor een heel blij gevoel.  Wat is dit leuk! Jessie is heel tevreden en kletst aan 1 stuk door. We gaan naar boven en naar beneden. Het is zoals ik me herinner uit Frankrijk, maar dit keer vind ik dit niet eng. Dit is juist leuk! Wanneer we op eens stuk naar boven lopen zegt Jessie: " mam dit vind ik wel eng hoor." Ik tegen haar: " Vertouw op je pony, die is dit gewend en doet dit dagelijks. Het komt wel goed." De rit duurt al met al een klein uurtje en het is werkelijk een prachtige rit door de bossen. Met de zonsondergang tussen de bomen door. Tussendoor zijn er drinkbakken voor de paarden waar ze kunnen drinken. Af en toe rijden we langs de afgrond en 1 stuk vond ik zelf erg spannend omdat je daar letterlijk naar beneden valt als je paard zich verstapt. Natuurlijk ging dat gewoon goed. Na een poosje komen we uit onderaan in het bos waar ie niks anders hoort dan vogels die fluiten en paarden gestap. Genieten dit! De paarden en pony zijn zo lief en rustig. De man van de ranch spreekt geen woord met ons omdat we elkaar niet verstaan, maar kijkt af en toe achterom en kninkt goedkeurend. Als mijn paard te langzaam stapt wacht hij even, zijn paard kijkt dan achterom en de man wijst naar mij en mijn paard. Dan tikt hij zijn paard op zijn schouder en die begint weet te stappen. Je kan zien dat ze een goed team zijn. Paard en mens vertrouwen elkaar hier. Het einde van de rit nadert en Jessie zegt hoe jammer ze dit vind want ze vond het zo leuk. En ik vond dit ook leuker dan ik had verwacht en zit de hele rit met een lach op mijn gezicht. Het afstappen gaat moeizamer dan het opstappen bij mij. Ik ben stijf en heb pijn in mijn knie 😂 klote reuma. Maar dit was het dubbel en dwars waard. Jessie en ik staan nog even te kletsen met de mevrouw van de Ranch en we mogen nog bij een stukje land kijken. Ze verteld dat ze 22 paarden hebben, in allerlei maten. Ze hebben honden, konijnen en kippen. Ze huren dit groot stuk land van de gemeente en ze werken er met zn tweeën, man en vrouw. De wekker gaat 's-ochtends om 5 uur en om 21 uur gaan ze dicht. (Tussendoor zijn ze een paar uur gesloten). Het is hard werken en ze zijn 7 dagen per week bezig. Iemand heeft wel eens tegen haar gezegd: "Je bent altijd aan het werk en je kan nooit op vakantie." Ze gooit haar handen in de lucht en zegt: " Maar ik woon hier." En daar is alles mee gezegd.  Ze woont op een prachtig eiland omringd door wat ze het liefste doet. Mike en Jaimy komen aan en dan kletsen we nog even wat. Jessie zou hier wel willen blijven wonen als ze op deze Ranch kon werken 😂. Of ze zou de witte pony waar ze net op zat wel mee willen nemen naar NL. 

In de auto vertellen we hoe leuk we het vonden en wat we spannend vonden. Jaimy verteld hoe de minidisco was. Net zoals elke avond vond ze dit heel erg leuk. Degene die op het podium stond deed een hoed bij Jaimy op, dan moest Jaimy een dansje doen en deed zij het na. Jaimy liet zien wat ze voor dansje deed: ze klapte in haar handen. 😂 Ze wilde zo graag uitgekozen worden om een dansje te doen die dan na wordt gedaan, en dan klapt ze in haar handen. Eigenlijk wil ik keihard lachen, maar dat kan niet.  Ze is zo gevoelig,  dat ze dan binnen 1 seconden tegen het plafond zou schieten en met een hoog geëmotioneerd piepstemmetje zou zeggen dat we haar uitlachen. Dus in plaats daarvan zeg ik: " Wat leuk!" Ze is zo trots op zichzelf. 

Terug in het hotel wil ik graag nog even beneden blijven en wat drinken. Daar aangekomen blijkt het karaoke avond te zijn. Jessie vraagt hoelang we beneden blijven en ik zeg: " Als je vader weet dat het karaoke avond is , dan zijn we zo weg, want die haat karaoke. " Mike is drinken halen en wanneer hij terug is zegt hij: " Oooh nee pfff karaoke...." Hahaha alsof ik hem ken. Jessie en ik bellen even met het thuisfront, terwijl Mike met andere mensen staat te praten. Jaimy pendelt heen en weer en wordt steeds drukker, totdat ze bij Mike moet blijven staan. Ik gok dat ze moe is. Niet veel later gaan we naar de kamer om te gaan slapen.